پیش از آنکه واپسین نفس را برآرم٬پیش از آنکه پرده فرو افتد٬پیش از پژمردن آخرین گل٬

بر آنم که زندگی کنم ٬ برآنم که عشق بورزم ٬برآنم که باشم در این جهان ظلمانی٬در

 این روزگار سرشار از فجایع٬در این دنیای پر از کینه٬

نزد کسانی که نیازمند منند٬کسانی که نیازمند ایشانم٬کسانی که ستایش انگیزند٬

تا در یابم٬شگفتی کنم٬باز شناسم که ام٬که میتوانم باشم٬که میخواهم باشم٬

تا روزها بی ثمر نماند٬ساعتها جان یابد٬لحظه ها گرانبار شود هنگامی که میخندم٬

هنگامی که میگریم٬هنگامی که لب فرو میبندم٬

در سفرم به سوی تو به سوی خود به سوی خدا که راهیست نا شناخته٬پر خار٬

ناهموار٬ راهی که باری در آن گام میگذارم که قدم نهاده ام و سر باز گشت ندارم.

بی آنکه دیده باشم شکوفایی گلها را٬بی آنکه شنیده باشم خروش رودها را٬بی آنکه

به شگفت در آیم از زیبایی حیات٬٬٬

اکنون « مرگ » میتواند فراز آید٬اکنون میتوانم به راه افتم٬ اکنون میتوانم بگویم

که زندگی کرده ام.

هبوط

همه مي‌گويند چيست در زمزمه آبي آب؟! ولي من با خود زمزمه سرخ نام تو را دارم و

از آن مي‌پرسم و از آن مي‌خوانم. زمزمه تنهايي تو را در تنهايي خودم. حرف‌هاي

بي‌کسي، حرف‌هاي بي‌مخاطب، حرف‌هايي که نه از جنس غمند و نه از جنس درد و

نه از جنس ناليدن و نه حتي از جنس عشق! که، از جنس ابريشم نرم و نازک دوست

 داشتنند که به حرير زربافت يک رنگ آسماني زينت يافته و بر پيکره ايمان و عقيده

موجودي از جنس آدم پوشانيده شده است.

تنها
اگر دمی
کوتاه آيم از تکرار اين پيش پا افتاده ترين سخن که "دوست ات می دارم"
چون تن ديسی بی ثبات بر پايه های ماسه
به خاک در می غلتی
پيش از آن که لطمه ی درد درهم ات شکند
به سکوت
می پيوندی.

پس، از تو چه خواهد ماند
چون من بگذرم؟
تعويذ ناگزير تداوم تو
تنها
تکرار "دوست ات می دارم" است؟

با اين همه
بغضم اگر بترکد...-
نه
پر کاهی حتا بر آب بنخواهد رفت
می دانم.

برهنه
بگو برهنه به خاکم کنند
سرا پا برهنه
بدان گونه که عشق را نماز می بریم،
که بی شایبه حجابی
با خاک
عاشقانه
در آمیختن می خواهم

تمامی عشقم را
در جامی به فراخی زمين،
تمامی عشقم را
با خارها و ستاره ها
نثار تو کردم.
اما تو با پاهائی کوچک، پاشنه هائی چرکين
بر آتش آن گام نهادی،
و آن را خاموش کردی.

آه عشق سترگ، معشوق خرد من!

در پيکارم از پای ننشستم.
در ره سپردن به سوی زندگی،
به سوی صلح، به سوی نان برای همه،
لحظه ای درنگ نکردم،
اما تو را در بازوانم بلند کردم
و بر بوسه هایم دوختم
و چنان در تو نگریستم
که دیگر هیچ انسان دیگری در دیگری نخواهد نگریست.

آه عشق سترگ، معشوق خرد من!

تو توان مرا نسنجیدی،
توان مردی را که برای تو
خون، گندم و آب را کنار گذاشت،
تو او را اشتباه کردی
با پشه خردی که بر دامنت افتاد.

آه عشق سترگ، معشوق خرد من!

گمان مبر
که چشمانم در پی تو خواهند بود
آنگاه که در دور دست هايم.
بمان با آنچه که برايت جا گذاشتم
بگذر، با عکس اندوه زده من در دستانت.

من همچنان پیش خواهم رفت،
در دل تاریکی ها جاده های فراخ خواهم ساخت،
زمین را نرم خواهم کرد
و ستاره ها را نصیب گام آنهائی خواهم کرد
که از راه می رسند.

در جاده بمان.
شب برای تو فرا رسیده است.
شاید در سپده دم
همدیگر را بازیابیم.

آه عشق سترگ، معشوق خرد من!

موسیقی زبان عشق

افلاطون می‌گوید: «نغمه و وزن موسیقی تاثیر فوق العاده‌ای در روح انسان دارد و اگر درست به کار رود، می‌تواند زیبایی را در رویاهای روح جایگزین کند». موسیقی تاثیری شگرف بر روح آدمی دارد و می تواند لطیف‌ترین احساسات انسانی را بر انگیزد.
ابونصر فارابی، فیلسوف موسیقیدان شهیر ایرانی و صاحب «الموسیقی الکبیر» نیز میان فطرت انسان و موسیقی، پیوند قائل است و پیدایش موسیقی را معلول سرشت آدمی می‌شناسد.

مولانا عقیده داشت که هیچ زبانی توان تعریف عشق را ندارد، مگر نوا و موسیقی:

هر چه گویم عشق را شرح و بیان
چون به عشق آیم، خجل گردم از آن‏

گر چه تفسیر زبان روشن‏گر است
لیـک عشـق بی‏زبان روشـن‏تر اسـت‏

چون قلم اندر نوشتن می‏شتافت
چون به عشق آمد، قلم بر خود شکافت‏

عقل در شرحش چو خر در گل بخفت
شرح عشق و عاشقی هم عشق گفت‏

***

نی حدیث راه پرخون می‌کند
قصه‌های عشق مجنون می‌کند

مولانا از ناله نی، حدیث راه پرخطر عشق را می شنود و از بانگ رباب، ناله جانسوز عاشق سوخته ای را که از دوست و محبوب دور افتاده است:

هیچ می‌دانی چه می‌گوید رباب؟
زاشک چشم و از جگرهای کباب؟

پوستی ام دور مانده من ز گوشت
چون نـنالـم در فـراق و در عـذاب؟

ما غریـبـان فراقــیـم، ای شــهــان!
بشـنـوید از مـا، «الی الله المـآب»

و اشاره می‌کند به اینکه آتش عشق با موسیقی تیزتر شود:

آتش عشق از نواها گشت تیز
همچنان که آتشِ آن جوز ریز

مولانا در بیان مطلب فوق، حکایت شخص تشنه ای را می‌آورد که بر سر ِدرخت گردویی که در زیر آن نهری پر آب قرار داشت، نشسته و گردوها را به درون نهر می اندازد تا نوای برآمده از آن را گوش کند و عطش روحش را فرو بنشاند.